جمعه 31 خرداد 1387  09:06 ق.ظ

 

گفتگو با نیوشا ضیغمی


حمید گودرزی و نیوشا ضیغمی در نمایی از فیلم "تلافی"

با
سینمای تجاری مشكلی ندارم

 

 

ضیغمی یكی از بازیگران پركار سینمای ایران است كه در رشته روان‌شناسی درس خوانده، اما چون عاشق سینما و بازیگری بوده، سر از دنیای هنر هفتم درآورده است، او كه فارغ‌التحصیل دانشگاه شهید بهشتی است، همزمان با تحصیل در كلاس‌های بازیگری هم شركت می‌كرده تا این كه ... از اینجا به بعد را می‌توانید از زبان خودش بشنوید یا نه بخوانید.ما به بهانه اكران 2 فیلم قرنطینه و تلافی به سراغ او رفته‌ایم.

 

 

آلبوم عكس فیلم "تلافی" را از "اینجا" دانلود كنید.

 

 

شما كه در دانشگاه شهید بهشتی روان‌شناسی خوانده‌اید، چطور شد حرفه بازیگری را انتخاب كردید؟

 

علاقه من به بازیگری برمی‌گردد به ماهیت درونی خودم؛ من آدم ساكنی نیستم كه بتوانم به صورت مداوم كاری را در یك زمان مشخص انجام دهم؛ البته به صورت همزمان هم در رشته روان‌شناسی و هم در رشته نمایش (دانشگاه آزاد)‌ قبول شدم. ولی با نظر خانواده‌ام ترجیح دادم، در دانشگاه دولتی به تحصیل ادامه دهم، از طرفی حس كردم می‌توانم در كنار این رشته، كار بازیگری را هم انجام دهم؛ به همین خاطر، همزمان با دانشگاه، دوره بازیگری را در كانون سینماگران جوان گذراندم. زمانی كه من در آنجا تحصیل می‌كردم، هنرمندانی همچون سیما تیرانداز، گوهر خیراندیش، محمدعلی سجادی، علی ژكان، محمدعلی طالبی و... در كانون سینماگران جوان تدریس می‌كردند. در همان اوایل دوره بازیگری برای بازی در سریالی به كارگردانی علی ژكان از من تست گرفته شد و حتی برای بازی انتخاب شدم، اما مدیر موسسه به این دلیل كه دوره من كامل نشده بود، اجازه نداد، در سریال بازی كنم. با این حال از همان زمان احساس كردم، جریان بازیگری برایم شكل جدی‌تری به خود گرفته است.همزمان با پایان دوران تحصیلم در دانشگاه، بازی در سریال تلویزیونی «در چشم باد» به من پیشنهاد شد. شاید باورتان نشود، اما ناآگاهانه رفتم و برای بازی در این سریال تست دادم. خوشبختانه آقای مسعود جعفری جوزانی نیز بعد از دیدن فیلم تست من، قبول كرد كه در این كار بازی كنم.




 

پس در «چشم باد» اولین كار شما در حوزه بازیگری است؟

 

جالب است، نقشی كه قرار بود من در این مجموعه بازی كنم، نقش سختی بود. اما من بدون هیچ ترسی قبول كردم كه این كار را انجام دهم. حدود 3 ماه و نیم در فاز اول این مجموعه به ایفای نقش پرداختم (البته این كاراكتر به نوعی كاملا متفاوت از شخصیت من بود.) در این سریال نقش یك دختر روستایی را بازی می‌كردم كه در سال 1293 زندگی می‌كرد. كاراكتری با لهجه گیلانی، برای شروع، كار خیلی خوبی بود و به من هم اعتماد به نفس داد.برای اولین كارم جلوی دوربین علیرضا زرین‌دست قرار گرفتم و بازیگری را در كاری كه كارگردانش استاد جعفری جوزانی بود شروع كردم؛ كه این برایم لذت خاصی داشت. دانشگاه واقعی بازیگری من سر این مجموعه شكل گرفت. به نوعی در كنار مسائل تئوری كه در كانون گذرانده بودم، در این مجموعه به طور عملی كار را دنبال كردم.با بازی كردن در این كار به نوعی ترسم از همه چیز ریخت. خیلی مهم است، قدم اول را در كنار چه كسی برداری. بعد از آن مجموعه با آقای جوزانی برای انتخاب كارهای بعدی مشورت می‌كردم. البته آن موقع پیشنهاد كاری خاصی نداشتم. اما بعد از مدتی آقای سجادی (كه از اساتید كانون هم بودند)‌ برای بازی در فیلم «تر‌‌دست» به من پیشنهاد دادند. ایشان دنبال بازیگری با چهره جدید بودند. از من تست گرفتند و فقط خواستند خودم باشم. دقیقا كاراكتری كه در فیلم «تر دست» داشتم، با حال و هوای همان سال‌های من یكی بود و به نوعی شباهت زیادی به خودم داشت. چند جلسه دورخوانی قبل از كار داشتیم كه به من خیلی كمك كرد. برای بازی در نقش یك سینمایی اضطراب زیادی داشتم. تمرین‌هایی هم با محمد میامی دستیار كارگردان «تردست» انجام می‌دادم.

 

حضور در كارهایی از این دو كارگردان، چقدر در آینده حرفه‌ای شما تاثیر داشت؟

 

اگر در حال حاضر من به عنوان بازیگر در سینما جایگاهی دارم، این جایگاه را مدیون جعفری جوزانی و محمدعلی سجادی هستم. فیلم «تردست» باعث آشنایی من با سینما شد. حضورم در این فیلم در كنار بازیگرانی همچون گوهر خیراندیش، بهزاد فراهانی، امیر جعفری، شهرام حقیقت‌دوست و ... اتفاق خوبی بود. این فیلم یك اثر كمدی فانتزی است كه یادم هست وقتی نسخه فیلم برای تدوین به استودیو بهمن رفت (باورتان نمی‌شود)‌ برای بازی در پروژه سینمایی بسیاری با من تماس می‌گرفتند، اما در آن شرایط سعی كردم برای انتخاب كارها با دوستان و همكارانم مشورت كنم. حدود 2 ماه بعد، البته با سعید ابراهیمی‌فر برای بازی در فیلم «مواجهه» كار كردم.

 

بعد از این تجربه‌ها چطور شد كه تصمیم گرفتید، در فیلم «مواجهه» بازی كنید؟

 

من با تفكر و نوع سینمای سعید ابراهیمی‌فر از طریق دیدن فیلم «نار و نی» آشنا شدم و سینمای او را دوست داشتم. همزمان با «مواجهه»، یك فیلم كاملا تجاری هم به من پیشنهاد شد، اما من ترجیح دادم با ابراهیمی‌فر كار كنم.این را هم بگویم پدر من یك سینمارو و فیلم بین حرفه‌ای است، بشدت سینما را دنبال می‌‌كند. شخصیت او از كودكی تاثیر زیادی روی من گذاشته است. در خانواده ما درباره سینما به عنوان یك مقوله كاملا جدی صحبت می‌شد. من به همراه پدر و مادرم از كودكی (شاید باورتان نشود)‌ فیلم‌های متفاوتی را می‌دیدم، با این شرایط بزرگ شدم. در همان موقع هم درباره فیلم «نار و نی» در خانواده، صحبت زیادی می‌شد.

 

شما می‌توانستید سینمای گیشه یا همان سینمای تجاری را دنبال كنید، چطور شد در فیلمی با شرایط «مواجهه» بازی كردید؟

 

من با سینمای تجاری مشكلی ندارم و فكر می‌كنم وجود این سینما هم یك اصل و یك نیاز است. بازیگر تجاری بودن هم كار راحتی نیست؛ اما مهم این است كه آدم بازیگر دم‌دستی نباشد. اگر حالا در شرایط فعلی مخاطب در سینما با چهره من بیشتر آشنا شده است، دلیل دارد. من همان موقع هم می‌توانستم به جای فیلم «مواجهه» در یك كار تجاری بازی كنم و این آشنایی زودتر صورت گیرد. در حال حاضر از این كه توانستم با ابراهیمی‌فر كار كنم، بسیار خوشحالم. من از طریق این فیلمساز با ادبیات آمریكای لاتین آشنا شدم. من در «مواجهه» نقش دختری را بازی می‌كردم كه جهان‌بینی خاصی داشت. قبل از این كه اتفاقی بیفتد از آن اتفاق خبر داشت. واقعا بازی در این فیلم برایم جذاب بود. با این همه «مواجهه» اكران نشد و اگر حالا هم اكران شود، ممكن است مخاطبین خاصی داشته باشد، اما نوع نگاه و تفكری را كه این فیلم داشت، دوست دارم.

 

یكی از بهترین نقش‌های دوران بازیگری‌ات را در فیلم «شوریده» ایفا كردی؟ كه البته به خاطر آن هم در بیست و چهارمین جشنواره فیلم فجر كاندیدای دریافت جایزه بهترین بازیگر نقش اول زن شدید.

 

حدود یك هفته بعد از فیلم «مواجهه» بازی در فیلم «شوریده» محمدعلی سجادی را شروع كردم. فكر می‌كنم بازی در فیلم «شوریده» به نوعی سكوی پرتابم بود. جا دارد از محمدعلی سجادی برای اطمینانی كه به من كرد تشكر كنم. در آن زمان كسی باور نمی‌كرد كه بتوانم در چنین نقشی بازی كنم، نقشی كه با شخصیت خودم خیلی تفاوت داشت. دختری عصبی و افسارگسیخته كه كاملا از شخصیت درونی من به دور بود، اما من همه سعی‌ام را كردم. در تمام مدت فیلمبرداری این فیلم التهاب داشتم و می‌ترسیدم كه می‌توانم از پس این نقش بربیایم یا نه؟

 

چرا همان مسیری را كه در «شوریده» دنبال كردید، ادامه ندادید؟

 

متاسفم كه فیلمی مانند «شوریده» هنوز شرایط اكران پیدا نكرده است. بعد از این فیلم تغییرات زیادی در من به وجود آمد. به گونه‌ای كه یادم نیست قبل از آن چگونه بودم. لایه‌ای در خودم كشف كردم و به تغییرات زیادی رسیدم.در همان سال اسم من در كنار هنرمندان دیگری در جشنواره قرار گرفت كه برایم افتخار بزرگی بود. نمی‌دانم بعد از آن سال برای سینمای ایران چه اتفاقی افتاد كه با فیلمنامه خوب كمتر مواجه شدم. اگر قرار بود صبر می‌كردم تا با فیلمنامه جدیدی با مختصات «شوریده» روبه‌رو می‌شدم (به امید این كه شرایطی فراهم شود تا قابلیت‌های خودم را نشان بدهم)‌ تا امروز حتما فراموش شده بودم. بعد از «شوریده» حدود 10 ماه كار نكردم. پیشنهادهای زیادی داشتم اما صبر كردم.

 

بازی در فیلم «گناه من» به نوعی شروع كار شما به عنوان زوج هنری با حمید گودرزی بود، در حال حاضر هم كه دو فیلم را روی پرده سینما داری كه در هر دو فیلم هم با گودرزی همبازی هستی؟

 

فیلمنامه «گناه من» را كه خواندم، احساس كردم تفاوت‌هایی دارد. در این فیلم نقش یك دختر جنوب شهری را بازی می‌كردم كه درگیر بحران‌های درونی بود. فكر می‌كنم نسبت به كارهای دیگری كه در آن زمان به من پیشنهاد می‌شد، این فیلم متفاوت بود. من از كلیشه شدن و تكرار خیلی پرهیز می‌كنم معتقدم هرچیزی به ورطه تكرار بیفتد نابود می‌شود.

 

بعد از «گناه من» بود كه در «اخراجی‌ها»ی مسعود ده‌نمكی بازی كردید؟ كار با ده‌نمكی را چطور دیدی؟

 

اخراجی‌ها به نوعی من را معرفی كرد. خوشبختانه «اخراجی‌ها» فیلمی شد كه با استقبال گسترده‌ای روبه‌رو شد. كار با ده‌نمكی برایم جالب بود. من زمانی كه فیلم‌های «فقر و فحشا» و یا «كدام استقلال، كدام پیروزی؟» ده‌نمكی را دیدم، متوجه نگاه جدید و بی‌پروای او شدم. به همین دلیل از بازی در «اخراجی‌ها» استقبال كردم؛ البته من از طرف شریفی‌نیا به عنوان مسوول انتخاب بازیگر به این پروژه معرفی شدم. وقتی فیلمنامه این فیلم را خواندم احساس كردم، یك نوع نگاه جدید به ژانر دفاع مقدس در این كار هست. نقش من با این كه در فیلم «اخراجی‌ها» كوتاه است، اما به عقیده خودم یك نوع معصومیتی دارد كه دوستش دارم. نقش من با وجود كوتاه بودن اما تاثیرگذار است. اخراجی‌ها برای من تریبون خوبی بود.

 

از بازی در اخراجی‌ها و سایر فیلم‌ها راضی هستی، اما پس از اكران پارك وی یادم هست كه تو و بیتا فرهی از نسخه نهایی فیلم گلایه داشتید؟

 

متاسفانه بعد از «اخراجی‌ها» اشتباهی كه كردم بازی در فیلم «پارك وی» بود. با تمام حرمتی كه برای آقای جیرانی قائل هستم، اما از بازی در این فیلم كاملا احساس نارضایتی می‌كنم. من وقتی فیلمنامه اولیه این فیلم را خواندم، كاملا عقلانی این نقش را انتخاب كردم. به هر حال حضور خود آقای جیرانی و اعتمادم به محمدرضا شریفی‌نیا به اندازه‌ای بود كه می‌دانستم در فیلم خوبی بازی خواهم كرد. فیلمنامه «پارك وی» یك درام روان‌شناختی بود، مانند فیلم «قرمز» و «شوریده». من از همان ابتدا قرار بود نقش نوشین دوست رها را بازی كنم كه البته شناسنامه داشت. با صحبت‌هایی كه بین من، جیرانی و شریفی‌نیا جریان داشت، قرار بود نقش من مثل نقش مهناز افشار در «سالاد فصل» باشد. نقش من در این فیلم بلند نبود، اما از ویژگی‌های خاصی برخوردار بود و نتیجه كار چیز دیگری شد.

 

فكر می‌كنم، در سینمای ایران بهتر است به دنبال ژانری برویم كه ابزار ساختش را در داخل كشور داریم. سینمای ما سینمای هالیوود نیست كه بتوانیم ارباب حلقه‌ها بسازیم. ما سینمای ابزارمندی نداریم. برای كار در سینمای وحشت، باید یا ابزار آن را داشته باشیم و یا فیلمساز به اندازه‌ای در ژانر دلهره و تعلیق اشراف داشته باشد تا مخاطب به باور برسد (به عنوان مثال فیلم‌هایی كه دیوید لینچ ساخته است).‌

 

من ادعایی ندارم و سینمای جیرانی را هم دوست دارم، معتقدم ایشان از آن فیلمسازانی است كه رگ خواب بیننده را می‌داند. با خودم فكر كردم قرار است، در نقشی متفاوت بازی كنم كه براساس فیلمنامه، كاراكتری آشوبگر است و زیرزیركی كار خود را انجام می‌دهد و زندگی شخص دیگری را به هم می‌زند. در فیلمنامه‌ای كه من خوانده بودم و سكانس‌هایی كه ما در آن بازی كرده بودیم، قرار بود شخصیت نوشین باعث بازگشت بیماری كوهیار شود، اما متاسفانه صحنه‌هایی كه ما در این فیلم براساس فیلمنامه بازی كردیم معلوم نیست چه اتفاقی برایشان افتاد. در این شرایط هر فردی جای من بود اعتراض می‌كرد. این شخصیت قرار بود، در طول فیلم بحران به وجود آورد، اما در نسخه نهایی فیلم، وضعیت شكل دیگری شد. من وقتی این فیلم را در جشنواره دیدم، شوكه شدم. قرار نبود این فیلم در ژانر وحشت باشد. من از بازی در این فیلم ناراضی هستم، اما این اتفاق را می‌گذارم پای این كه ممكن است هر بازیگری در كار خود خطا كند و گاهی انتخابش اشتباه باشد.

 

سال گذشته هم برای بازی در نقش مكمل فیلم «حس پنهان» كاندیدای دریافت جایزه از جشنواره فیلم فجر شدید، اما باز هم جایزه را نبردید.

 

من خودم فیلم «حس پنهان» را خیلی دوست داشتم. مرتضی رزاق‌كریمی را من به عنوان تهیه‌كننده از سال‌ها قبل می‌شناختم و می‌دانستم شخصیت و نگاه خاص و ویژه‌ای به سینما دارد. برادرشان هم مستندسازی بود كه سال‌ها در خارج از كشور كار كرده بود و می‌خواست اولین فیلم خود را در ایران بسازد. فیلمنامه از همان ابتدا من را جذب كرد. البته در كنار هنرمندانی همچون فروتن، كرامتی، بهداد، پسیانی و ... بازی كردن نیز برایم اهمیت داشت. لایه‌های شخصیت ندا را در این فیلم بسیار دوست داشتم. مخصوصا سكانس‌هایی كه با حامد بهداد بازی می‌كردم، برایم جذابیت خاصی داشت. بعد از این فیلم آرزو دارم، باز هم با بهداد كار كنم. انرژی بالایی سر صحنه داشت. وقتی دیدم در جشنواره نام وی به عنوان كاندیدا اعلام نشده واقعا تعجب كردم.

 

در صحبت‌هایی كه با رزاق‌كریمی درباره این فیلم داشتم معتقد بود كه در «حس پنهان» چشم بازیگر اهمیت ویژه‌ای داشت.

 

رزاق‌كریمی فوق‌العاده فیلمساز باسوادی است. او با آدم‌های بزرگی در سینمای اروپا كار كرده و نگاه اروپایی به سینما دارد. یك نوع گویش آرام در این فیلم حاكم است. در جلسه‌ای كه در همان ابتدا با وی داشتم، او به من گفت، اگر بتوانی با چشم بازی كنی، بازیگری وگرنه میمیك دادن به چهره كه كاری ندارد. او با این كار می‌خواست حس بازیگر را درونی كند. به طور نمونه تا به حال شده است شما لبخند بزنید، اما طرف مقابل به شما بگوید چرا ناراحتی؟ این چشم هر شخصی است كه درون وی را هویدا می‌كند. رزاق‌كریمی نیز چنین قصدی داشت. به همین دلیل بیشتر نماهای فیلم درشت گرفته می‌شد. سر صحنه این فیلم به تجربه جدیدی در بازیگری رسیدم.

 

بعد از بازی در این فیلم چرا به سمت سینمای گیشه رفتید؟

 

این جبر روزگار بود كه من را در جریان سینمای تجاری وارد كرد. درباره «توفیق اجباری» باید بگویم كه من سینمای لطیفی را دوست دارم و این فیلم در كارنامه‌ كاری‌ام،‌ جایگاه خاصی دارد. كار ساده‌ای نیست فیلمی بسازی كه مخاطب گسترده داشته باشد. لطیفی، جامعه‌شناس و روان‌شناس خوبی است. او در هر ژانری می‌تواند فیلم خوب بسازد. من باید می‌آمدم به سمت سینمای گیشه. به عقیده من، سینما 2 بخش دارد؛ یك بخش تجاری و بخش دیگر هنری. اگر بازیگر فوق‌العاده‌ای باشی؛ اما تهیه‌كننده باور نكند كه پول فیلمش را برمی‌گردانی، با تو كار نمی‌كند. من باید به سمت چنین سینمایی می‌رفتم. سینما به عقیده من، تلفیقی از هنر و تجارت است. اگر فیلمسازی بتواند فیلمی بسازد كه هر دو طیف مخاطب را به سینما بكشاند، هنر كرده است.

 

فكر می‌كنم بعد از كاندیدا شدن در جشنواره سال گذشته برای «حس پنهان» كمی سختگیرتر شدید، درست است؟

 

كاندیدا شدنم در جشنواره سال گذشته باعث شد كه ترمز كنم. دیگر حاضر نیستم در هر كاری بازی كنم. معتقد نیستم سختگیر شدم، اما برایم اهمیت دارد كه در چه نقشی بازی كنم و فیلم باید ویژگی‌های خاصی داشته باشد تا در آن حضور پیدا كنم. دوست دارم در سینمایی كار كنم كه به آن علاقه دارم.



منبع خبر : ضمیمه نسل سوم جام جم


  • آخرین ویرایش:-
آخرین پست ها
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic