قصه دنباله دار یک آلبوم؟



.:: امید محمودزاده ابراهیمی ::.

هفته های پیش به شما قول داده بودیم که از آلبوم بنیامین88 در آینده بیشتر بنویسیم و سعی کنیم مثل آلبوم قبلی او یعنی 85 ببینیم واقعا بنیامین برای آلبومش چقدر کار کرده است.از ترانه ها، آهنگ ها و تنظیم ها و...
اما فضای عصبیت و ملتهب پیش و پس از انتخابات که هنوز هم ادامه دارد شاید روی قضاوت ما کمی تاثیر بگذارد.به هر حال کسی توی این حال و هوا موسیقی گوش نمی کند و مطمئنا این وجه از زندگی کمرنگ شده است.الان شاید به جرات بتوان گفت که آلبوم دوم بنیامین کمتر از آلبوم اول او شنیده شده است.هشداری که قبل از این هم در پست های قبلی و سال گذشته همین وبلاگ و پرونده موسیقی پاپ1387 داده بودیم که تاخیر در عرضه آلبوم و انتشار در بهار 88 قطعا به نفع هیچکس نیست.چون انتخابات ریاست جمهوری در ایران چیزی نیست که بتوان آن را کمرنگ فرض کرد.هشداری که البته جدی گرفته نشد.

بحث را به آلبوم دوم بنیامین بهادری؛سوپراستار موسیقی پاپ می بریم.
آلبوم دوم بنیامین در قالب 17 قطعه  به بازار عرضه شد.ریسکی که هر خواننده ای این روزها آن را نمی پذیرد.اما تعداد قطعات زیاد آلبوم تایم کل آلبوم را آنچنان که باید بالا میرفت؛ نبرد.تایم کل آلبوم دوم او 41 دقیقه و 56 ثانیه است که در مقایسه با آلبوم اول بنیامین چیزی حدود 8 دقیقه و 56 ثانیه بیشتر است.(روی جلد آلبوم اول تایم کل آلبوم 63/32 درج شده که مطابقتی با ذهن ما ندارد چون هر دقیقه 60 ثانیه است نه 63 ثانیه !!! پس تایم کل آلبوم را 33 دقیقه گرفتیم)

8 دقیقه و 56 ثانیه را هم 9 دقیقه در نظر بگیریم در حالت عادی 3 تراک 3 دقیقه ای را اضافه کرده ایم در حالی که بنیامین 8 تراک به آلبوم دومش اضافه کرده است.پس مخاطب با یک آلبوم 17 قطعه ای رو به روست که تایم آن خسته کننده نیست و این برگ برنده برای بنیامین است که مخاطب خود را دلزده نمی کند.
پخش بازار آلبوم هم بیشتر به صورت سی دی بوده است و سهم بیشتر فروش متعلق به فروش سی دی است تا کاست.این روزها کمتر کسی روی خودروی خود ضبط کاست گوش می کند.گرچه باید گوش کردن کاست این آلبوم هم جالب باشد.طرز چیدمان قطعات یا اضافه کردن یک قطعه بی کلام (طبق شنیده ها).

پک ویژه آلبوم هم نوآوری ویژه ای بود که در دو آلبوم مطرح بهار 88 به چشم خورد.سیروان خسروی و بنیامین بهادری کسانی بودند که پک ویژه آلبومشان (که شامل یک دفترچه عکس و پوستر بود) را به علاقه مندان آثار خود عرضه کردند.گرافیک خوب و غنی این پک ها و نوع بسته بندی آنها را نباید از چشم دور نگاه داشت چون برای اولین بار است که چنین کارهایی به بازار عرضه می شدند.اقدامی شایسته و قابل تقدیر که از طرف شرکت ترانه شرقی و آوای نکیسا و ایران گام صورت گرفت.
اما درباره قطعات آلبوم...
به نظر می رسد آلبوم 88 بیشتر از آنکه قصه دنباله دار باشد مضمونی دنباله دار دارد تا ترانه هایی پشت سر هم که یک قصه را روایت می کنند.اولین وجه تناقض این قضیه همان قطعه اول کار است که فقط شناسنامه است و به طور کلی ارتباطی به تراک دوم (کجای دنیای) و همچنین قطعات بعدی ندارد.اگر قصه را از قطعه دوم دنبال کنیم باز هم مضمون هایی شبیه هم می یابیم نه قصه ای دنباله دار. اما هیت بودن تراک های اول تا پنج آلبوم انکار ناپذیر است.کسانی که سی دی آلبوم را در خودروی خود گوش می دهند قطعا با شروع قطعات اول دکمه فوروارد را هرگز فشار نخواهند داد.این در حالی ست که قطعات بعدی آلبوم حداقل از نظر ترانه و تنظیم چیزی کم ندارند اما به هر حال شنیده شده ترین قطعات آلبوم تا به حال همان قطعات اول هستند.
اما ریتمیک ترین تراک آلبوم یعنی (کجای دنیای) یک فرق کلی با ریتمیک ترین تراک آلبوم قبلی او یعنی (بی اعتنا یا همان تنگ غروب) دارد.تنگ غروب ملودی بر اساس ترانه بود در حالی که در کجای دنیای این صدای بنیامین است که ملودی دارد و آهنگ چندان ریتم خوده ترانه را ندارد. یک واژه دو حرفی (آی) ملودی قطعه است که نه با ساز موسیقی بلکه با صدای بنیامین نواخته می شود.خواندن ریتمیک هم سبکی از خواندن بود که بنیامین آن را وارد موسیقی پاپ ایرانی کرد و موجب شد بسیاری دیگر از خواننده ها از این سبک تقلید و استفاده کنند.خواندن تند بنیامین هم نشان داد او هم دست کمی از بعضی خوانندگان سبک رپ ندارد !

قطعه (آی تو) که به انتخاب مجله ایران دخت قطعه اول بهار88 انتخاب شد ترانه ای شاید عجیب دارد. اگر توجه کنید در این ترانه از واژه (تو) و (من) مکررا استفاده شده است که نه تنها موجب خستگی مخاطب نشده است بلکه ریتمی خاص به آن داده است. کلمه (تو) در این قطعه و قطعه قبلی(زندگی با تو) به خوبی و هوشمندانه استفاده شده است.در قطعه (زندگی با تو) از کلمه (بگو بگو و دیگه دیگه) هم استفاده خوبی شده است.
چیدمان قطعات آلبوم بنیامین هم بسیار خوب و هوشمندانه است.پس از کار آرام اول چند  قطعه با ضرباهنگ خوب وجود دارد و پس از آن قطعات رو به آرام بودن می روند.از میان قطعات آرام آلبوم (ای وای دلم) ریتم به خصوصی دارد که بعدها بیشتر از این نوع موسیقی در موسیقی مذهبی و نواهای آن خواهید شنید.گویا بنیامین همچنان قصد ندارد از این حال و هوا که منتقدانش برچسب مداحی بودن می زنند بیرون بیاید.انتقادی که چندان پشتوانه ای ندارد.

قطعه( صدای قلب تو) نقطه عطف  و نهمین قطعه آلبوم است. اگر تصور کنیم که در روی اول کاست این آلبوم این آهنگ در انتها قرار گرفته است بسیار ساده انگارانه است.شاید به جرات بتوان گفت که (صدای قلب تو) در روی دوم کاست و به قولی سر کاست روی دوم است.قطعه ای دارای ضرباهنگ بالا که مخاطب را از آرامش آهنگ های قبلی باز می گرداند.شاید تنها ایرادات منتقدان فرید احمدی به این قطعه و ترانه آن بازگردد.
اما متفاوت ترین کار آلبوم که سرآغاز قصه سرایی ترانه ها پشت سر هم است از قطعه (خواب) آغاز می شود.تنظیم متفاوت این قطعه کاری در خور شایسته از پیام شمس است که البته در نوع خود خاص است و شاید مخاطبان بنیامین چندان با فضای آن احساس قرابت نکنند.قطعه خواب قطعا شما را به یاد کلمات و حالاتی مانند شب،آسمان سیاه و پرستاره،قدم زدن در یک هوای سرد و... خواهد انداخت.

2 قطعه بعدی آلبوم قطعا پیوسته ترین قطعات آلبوم هستند.(من لعنتی و رفیقا میگن) 2 ترانه با اسامی متفاوت و تنظیم هایی شبیه هم که کاملا این دو قطعه را به یکدیگر پیوند داده است.در (من لعنتی) شما برای اولین بار در ترانه سرایی سبک شعرهای پروین اعتصامی یعنی –دیالوگ- را شاهد هستید.اتفاقاتی که در ترانه سرایی این آلبوم و همچنین آلبوم قبلی بنیامین افتاده است مخصوص فرید احمدی است و گمان نمی رود کسی بتواند چنین سبک هایی را در ترانه سرایی وارد کند.(رفیقا میگن) از لحاظ تنظیم شبیه ترین تنظیم را به قطعه (بیا عاشقم کن) دارد.
اما 2 قطعه بعدی آلبوم یعنی پرسه و لیلی در پائیز آنچنان مانند 2 قطعه قبلی به یکدیگر پیوند ندارند.(پرسه) تنظیمی شبیه یکی از قطعات فیلم گرگ و میش با صدای بنیامین دارد که سبک تنظیم آن با (لیلی در پائیز) بسیار متفاوت است.
2 قطعه بعدی بنیامین هم سبکی مانند 4 قطعه قبلی دارند(یک قطعه کوتاه،یک قطعه بلند) ولی به مانند 2 قطعه قبلی چندان پیوستگی وجود ندارد و بیشتر به مضمون ترانه است تا حالت کلی.(هفته به هفته) تنها قطعه آلبوم است که فقط 2 بیت دارد و این نهایت کوتاه بودن یک قطعه در موسیقی پاپ است.
(تموم شد) هم پایان قطعه اول یعنی شناسنامه است.قطعه ای که اگر تایم بیشتری داشت در زمره یکی از پرطرفدارترین قطعات آلبوم قرار می گرفت.

بنیامین بهادری با 88 درجا نزد و توانست به مانند گفته خود حالت رودخانه بودن کارهایش را حفظ کند اما اگر زمان بیشتری برای شنیده شدن آلبوم او وجود داشت قطعا موفقیت او و آلبومش بیش از پیش می شد.آلبوم او فقط یک ماه شنیده شد و مورد استقبال فراوان قرار گرفت.کاش زمان بهتری برای عرضه آلبوم انتخاب میگردید تا شاهد رویکرد بیشتر به این آلبوم و البته آلبوم های دیگر بودیم.

همین مطلب در موسیقی ایرانیان   
 
 


آخرین پست ها
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic