پیدا کنید پرتقال فروش را !!!‏



.::امید محمودزاده ابراهیمی ::.

در روزگار هر کی به هر کی ما خب چنین کارهایی عجیب نیست.کدام کار؟
روزگاریست که در آن می شود با یک نقل قول و یا برداشت اشتباه عمدی جنجال به پا کرد تا دیگرانی ‏که از جنجال تو خوششان می آید برایت کف بزنند و جایی برای تو باز کنند.خیلی راحت می توان با ‏آبروی یک شخص بازی کرد و دو نفر (شاید بیشتر!) را به هم انداخت.‏
اگر پیگیر اخبار موسیقی باشید در این چند ماهه از جنجال های به پا شده بی خبر نبودید.از دعوای ‏سیروان-صادقی، بنیامین-عسگری،بنیامین-یگانه و بنیامین- سیروان‏
حالا که آب ها از آسیاب افتاده بیاییم نگاه دیگری به چگونگی رخ دادن این اتفاق ها داشته باشیم.‏

پس از عرضه آلبوم دوم بنیامین و شروع مصاحبه های او با نشریات؛ مشخص شد که این بنیامین با ‏بنیامین خجالتی و کم رو سالهای قبل فرق دارد و او دارد محکم تر و بدون رعایت ملاحظات معمول ‏سخن می گوید.او ابتدا و البته تنها صراحتا از حمید عسگری در مصاحبه هایش نام برد و همین موضوع ‏سبب ایجاد جنجالی وسیع در نشریات می شود.بساط نشریات حسابی پهن است اما یک جای کار می ‏لنگد.مگر می شود یک دعوا را چند ماه کش داد؟ از هر لحاظ هم نگاه کنیم باز هم می بینیم به جنجال ‏های دیگر نیاز است.سیروان و صادقی هم در همین ایام بحث شان داغ می شود. پس تا بدین جا 2 دعوا ‏داریم که خوراک های خوبی هستند اما باز هم کم است.نهایتا اینها می تواند 2 ماه یا کمی بیشتر سوژه ‏باشد تازه اگر رویداد انتخابات را فاکتور بگیریم.پس باز هم نیاز است...‏
شیطنت های خبرنگاری همچنان ادامه دارد و همزمانی عرضه آلبوم های سیروان و بنیامین مزید بر علت ‏است که بالاخره نشریات این موضوع را سوژه داغ خود کنند که البته تاحدودی منطقی است.‏
گفتگو با دو طرف قضیه یعنی سیروان و بنیامین هم راه به جایی نمی برد و آنان حاضر نیستند در این باره ‏اظهارنظری کنند.اما چند اتفاق ساده قاعده بازی را عوض می کند.گفتگوی بنیامین با نشریه زندگی ایده ‏آل زمینه ساز یک جنجال خبری بزرگ می شود.بنیامین درباره محسن یگانه اظهارنظری می کند که پس ‏از آن مصاحبه ای از محسن یگانه در یکی از سایت های موسیقی ایرانی منتشر می شود. خوراک خواستنی ‏برای بعضی نشریات جور می شود.‏

پس از آن مصاحبه ای از بنیامین منتشر می شود که در آن از سیروان اسم برده می شود و پس از آن ‏سیروان ...‏
قاعده کلی این دعواها اینگونه بود پس باید ریز به ریز این گفتگوها را بررسی کرد.با یک بررسی دقیق تر ‏نکته ای شاید عجیب در اغلب آنها به چشم می خورد.اگر مصاحبه ها را به خوبی خوانده باشید از روند ‏آن چیزی متوجه نمی شوید یعنی روال مصاحبه عادی است و حرف خاصی زده نمی شود اما ناگهان بحث ‏به حاشیه کشیده می شود با یک نقطه و ویرگول؛
جنجال "ساخته" می شود

در گفتگویی که با بنیامین بهادری داشتیم هم از حاشیه ها پرسیدیم هم از اصل کار یعنی موسیقی.عادت ‏نداریم زیر بغل کسی هندوانه بگذاریم و او را تا عرش اعلا بالا ببریم.قرار است گفتگو کنیم، سوال کنیم، ‏نقد کنیم...قرار نیست جنجال درست کنیم.شیطنت های خبرنگاری جای خود؛ اما همین شیطنت لبه تیغ ‏است که مبادا به زرد بودن دچار شویم.نظرات مختلفی از بنیامین در این چند مدت در نشریات گوناگون ‏به چاپ رسیده است که شاید کمی باعث عکس العمل های مختلف شود اما این جنجال ها و دعواها اصلا ‏منطقی نیست.نمی توان قبول کرد که محسن رجب پور با آن هوش و ذکاوتش بنیامین را به حال خود رها ‏کرده باشد خصوصا اینکه اوست که تصمیم می گیرد که بنیامین با چه نشریاتی مصاحبه داشته یا نداشته ‏باشد.در اتفاقی که بین یگانه و بنیامین افتاد هیچ کدام از طرفین تقصیرکار نبودند و این سایت ها و ‏نشریات بودند که به آن دامن زدند یا مثلا در قضیه بنیامین و سیروان که قضیه از یک سوبرداشت ‏شروع شد.‏

به گمان من امکان ندارد جامعه محدود شده موسیقی پاپ ایران با راهی که در پیش دارد بخواهد هر دم ‏دعوا و تصفیه را تجربه کند.چگونه ممکن است شرکت ترانه شرقی با سیروان خسروی همکاری داشته ‏باشد در حالی که یک نفر از درون همین شرکت بیاید و درباره سیروان حرف هایی خلاف آن همکاری ‏که انجام می شود؛ بزند.قطعا هیچ کدام از اینها درست نیست.‏
راهی که این گونه از نشریات ما در آن حرکت می کنند راهی بی پایان و بی هدف است.جامعه موسیقی ‏ما آنچنان بزرگ نیست که بخواهیم سر آن دعوا داشته باشیم.به جای تیتر زدن آنچنانی و حمایت از یک ‏خواننده مشخص و روی خط زرد راه رفتن بیاییم شرافت مندانه کاری را پیش ببریم که به جامعه ‏موسیقی مان کمک کند نه اینکه پایه های آن را روز به روز سست تر کنیم. ‏



همین مطلب در موسیقی ایرانیان