من باب دیدن سریال های زیرزمینی
سینمای فردی یا سینمای خانوادگی؟


عکس تزئینی است

.:: امید محمودزاده ابراهیمی
::.

سریال هایی که این روزها و شب ها به جای سریال های تلویزیونی مهمان خانه ها هستند و به اکران عمومی خانگی دست یافته اند،هنوز به ظرفیت دوبله و سانسور نرسیده اند(غیر از فرار از زندان) و خیلی ها بنا بر اعتقاد یا هر چیز دیگری شاید دوست نداشته باشند که این سریال ها را در جمع نگاه کنند.دیدگاه خیلی خاصی درباره دیدن یا ندیدن این سریال ها وجود ندارد.بیشتر به نوع علایق فردی و حس کنجکاوی برمیگردد.خیلی ها هم در این بین آنقدر غرق سریال دیدن می شوند که اصطلاحا سریال خور می شوند.اما آیا لذت دیدن این سریال ها که اکثرا سریال های خوش ساختی هستند پای مانیتورهای شخصی است یا سینمای خانوادگی؟ دیدن در جمع خانوادگی پدر،مادر،خواهر و برادر یا دیدن به صورت یک لذت شخصی؟

البته اگر بخواهیم کمتر دقیق تر نگاه کنیم پشت همه این نگاه کردن ها یک ترس خوابیده است.ترس از اینکه فرهنگ آمریکایی روی فرهنگ و آداب ما اثر نگذارد چون به هر حال این سریال ها برای تماشاگر آمریکایی ساخته شده است و فرهنگ ایرانی همخوانی با آن ندارد.

شخصا اعتقاد دارم که دیدن این سریال ها در جمع خانوادگی مطلوب تر از دیدن آن پای مانیتورهای شخصی است.درست است که نباید تحت تاثیر این سریال ها قرار گرفت اما وقتی جمع خانوادگی باشد اثرات منفی دیدن پی در پی این سریال ها کمتر می شود.البته سریال هایی که دوبله می شوند شانس بیشتری دارند که در جمع خانوادگی دیده شوند.کسانی هم که دوست دارند به طور کلی تنهایی این سریال ها را ببینند،کسانی هستند که لذت فردی را بر لذت خانوادگی ترجیح می دهند.

جمع خانوادگی یک سینمای کوچک خانگی را می سازد و می توان تمام عکس العمل ها و فکرها را از تماشاگران یک محصول تصویری دریافت کرد.دیگر مزیت دیدن سریال ها به صورت خانوادگی به ورطه آزمایش گذاشتن افراد در "آزمون تعلیق سریال" است.شاید می پرسید آزمون تعلیق سریال چیست؟

این آزمون خیلی چیز خاص و پیچیده ای نیست.در سریال های زیرزمینی که این روزها دست به دست می شود عنصر تعلیق جایگاه خاصی دارد.تعلیق هم باعث هیجان و هم تفکر مخاطب می شود.در لحظات حساس این سریال ها،مخاطب همگام با قهرمانان فیلم به تصمیم گیری می پردازد و اگر تصمیم قهرمان فیلم با تصمیم او متفاوت باشد از خود واکنش نشان می دهد.حتما شما هم در جمع های خانوادگی خود دیده اید که در لحظات هیجانی فیلم بعضی ها به ابراز احساس خود می پردازند.آزمون تعلیق سریال چیزی در همین حدود است.برای این کار لازم نیست مدرک جمع آوری کرد؛کافیست پای یکی از این سریال ها مثل 24 و فرار از زندان بنشینید و متوجه این قضیه شوید.در جمع خانوادگی با اینکه عکس العمل های فردی چندان تفاوتی با دیدن به صورت فردی ندارد اما وقتی چند نفر در آن واحد با یک صحنه مواجه می شوند و عکس العمل های خود را نشان می دهند؛دقیقا این تقابل یا مشترک بودن عکس العمل ها باعث می شود تا تاثیرپذیری صرف از صحنه سریال صورت نپذیرد و احساسات جمعی جای احساسات فردی را بگیرد که این قضاوت بهتری را پدید خواهد آورد.
حال شما شخصی را در نظر بگیرید که شخصا خودش را در این آزمون تعلیق قرار می دهد. او به تنهایی فکر و قضاوت می گیرد و تقابل احساس و فکری وجود ندارد.او در ازای فکر خود فکر دیگری را دریافت نمی کند.او در سینمای فردی خود تنهاست.

دیدن سریال در سینمای خانگی تقریبا همان حس سینما رفتن را دارد با اندکی تفاوت.اینکه خیلی ها هنوز پرده نقره ای سینما را بر سینماهای n اینچی خانگی ترجیح می دهند(من یکی از آنها هستم!)دلیلی غیر از این ندارد.شما در سینما با یک فیلم و تعداد محدودی شخصیت و تیپ و تعداد بسیاری تماشاگر و تعدد بسیاری فکر و واکنش طرف هستید.لذتی که شاید درک آن فقط در زمان بیرون آمدن از سینما حس گردد.

دیگر مزیت خانوادگی بودن همین حس در کنار هم بودن است که بعد روانشناسی است و ما زیاد وارد آن نمی شویم.لذتی که سابقا صدا و سیمای وطنی آن را به خانواده ها هدیه می داد و حالا باد کسی پیدا شود تا این حس را دوباره و با استفاده از موقعیت های مختلف برگرداند.اگر اصل 44 را اصل خصوصی سازی بدانیم باید سینمای خانگی را اصل 44 صدا و سیما حساب کنیم.اصلی که اینجا ناظر و عامل خاصی ندارد و هر کی هر کی است!


  • آخرین ویرایش:جمعه 14 اسفند 1388
آخرین پست ها
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات