قصه برگزار نشدن یک کنسرت در شهرستان چیز عجیب و غریبی نیست و همیشه پیش می آید که به دلایل مختلف از جمله کم کاری مسئولان شهر یا عوامل برگزاری یا نفوذ نیروهای افراطی در جریان تصمیم گیری در خصوص مسائل فرهنگی به خصوص برگزاری کنسرت های موسیقی؛ باید همیشه منتظر لغو چنین برنامه هایی باشیم.
این روزها خبر لغو کنسرت کنسرت موسیقی سنتی! حسام الدین سراج در کرمانشاه در سایت های خبری تحلیلی موسیقی ادامه دارد. به طور مثال برخی از همین نیروهای افراطی(آنطور که شنیده شده است) در حرف های خودشان گفته اند که اجازه برگزاری حتی یک کنسرت موسیقی سنتی را در شهرشان نمی دهند و از آن طرف بیانیه های مختلفی در محکومیت این اقدامات صادر می شود.اینجا را بخوانید...

مشابه این قضایا را چندین سال پیش در همین شهر خودم؛سیرجان به وضوح دیدم.البته موضوع آن موسیقی پاپ بود و حضور رضا صادقی که آن موقع با «مشکی رنگ عشقه» بسیار معروف شده بود و احتمالا این نیروهای افراطی تصور کرده بودند که اگر رضا صادقی در کنسرت اش حرفی از مشکی رنگ عشق بزند احتمالا کنسرت به مراسم لهو و لعب تبدیل شده و احتمالا پس از آن یا زلزله می آمد یا برخی ها به غیرت دینی و ناموسی این نیروها شک می کردند.به هر حال هر چه که بود ان کنسرت برگزار نشد و نتیجه همان برخورد نکردن ها و عدم تبعیت از قانون این می شود که عده ای در کرمانشاه به سبک خودشان غیرت دینی نشان می دهند و....

این جور قضایا وقتی اتفاق می افتند که کار از چند جا می لنگد.

نخست اینکه معاون هنری وزیر ارشاد رسما می گوید «از موسیقی پاپ حمایت نمی کنیم» اما معلوم نیست چرا صدای این آقای معاون به روی فیلم های سخیف روی پرده بلند نمی شود(اگر ایشان معاون هنری هستند) و معلوم نیست چه صیغه ای برای موسیقی پاپ نیمه جان در ایران خوانده اند که باید تمام کاسه کوزه ها سرش بشکند.واقعا همیشه باید نوحه و مداحی و مولودی و اندکی موسیقی سنتی وجود داشته باشد و پاپ نمونه تهاجم فرهنگی است؟

دوم اینکه قانون در فرهنگ اصلا نمی گنجد.البته به طور کلی چرا اما در ایران چون قدرت های مختلف در کارهای هم حق دخالت دارند در نتیجه قانون شبیه به یک کاغذپاره خیلی قشنگ است که همه نگاه می کنند و تعریف می کنند ولی بهائی نمی دهند.اجرا کنندگان قانون هم همیشه می گویند خب وقتی فلانی دخالت می کند کاری از دست ما ساخته نیست !

پای کوبیدن بر عقیده هنر و فرهنگ خودمان باعث می شود برخی ها حساب کار خودشان را بکنند و ببینند که در مقابل اکثریتی ایستاده اند که نمی توانند با آنها مقابله کنند.

به هر حال ما در همین عمر چند ساله چیزهای بسیاری دیده ایم و شرم داریم از آنها سخن بگوییم.چون اگر بگوییم واقعا ثابت کرده ایم که ملت بی فرهنگی هستیم و 2500 سالی که هی از آن دم می زنیم کلا به باد می رود.گرچه به نظر من ملاک فرهنگی بودن یک ملت حال فعلی آن است نه 2500 سال و یک میلیون سال تاریخ و تمدن که خودمان چیز زیادی از آن نمی دانیم و فقط بلدیم پر بی خود جلوی بقیه بدهیم.اگر قرار است کاری کنیم همین امروز است نه اینکه یاد خاطره ها کنیم.

اینها چیزهایی بود که به ذهنم رسید و نوشتم...همین!

یادداشت فوق العاده سمیه قاضی زاده در موسیقی ما بخوانید.در ادامه مطلب هم می توانید بخوانید.


پی‌نوشت(1):
چند روز پیش در لپ تاپ یکی از دوستان که آیات و روایانی را اتوماتیک روی دسکتاپ نشان می داد جمله ای خواندم که خیلی جالب بود.روایتی از پیامبر اعظم که از کتاب کنزالعمال نقل شده بود: «هر طور که باشید،همان طور بر شما حکومت می شود».جمله جالبی است در حال وضع این روزهای ما.کمی بیشتر فکر کنید.

پی‌نوشت(2):
...چیز خاصی نیست فقط اینکه این یادداشت را به سیاست ربط ندهید.تشکر بسیار!