بگذارید تکلیف را همین اول مشخص کنیم. شاید محمدرضا گلزار به نظر گروهی تنها بازیگری خوش چهره و خوش پوش برای سینمای عامه پسند باشد که تنها با اتکا بر ویژگی های ظاهری اش توانسته در قامت یک ستاره ظاهر شود اما اگر کمی انصاف داشته باشیم با یک جمع و تفریق ساده روی 14 فیلمی که محمدرضا گلزار در کارنامه خود دارد، درمی یابیم که او تاکنون حدود 5 میلیارد تومان طی پنج سال گذشته برای سینمای ایران درآمد کسب کرده است.

(توجه کنید که این رقم تنها مربوط به فروش فیلم ها در تهران است و فروش شهرستان ها محاسبه نشده.) در مورد کیفیت بازی گلزار هم اگر فیلم اولش «سام و نرگس» را کنار آخرین فیلم او یعنی «توفیق اجباری» بگذاریم، تغییراتی را در کار او حس می کنیم.

لحن و طرز بیان گلزار و حتی اکشن ها و ری اکشن های این بازیگر نسبت به اولین فیلم هایش در وضعیت بهتری قرار دارد، اگرچه شاید پیشرفت او روی نمودار چندان محسوس به نظر نرسد و در نگاه اول به چشم نیاید که این را هم می توان به حساب انتخاب های آقای ستاره گذاشت و اینکه جنس فیلم هایش به گونه یی بوده که اساساً بازیگر جای کار بیشتری نداشته است.

 گلزار در این سال ها بیشتر سعی کرده خودش را در قامت یک ستاره تثبیت کند تا اینکه به دنبال تجربه های متفاوت برود. البته شاید در این راه بخت هم با او یار نبوده و اگر چند همکاری با کارگردانانی مثل مهرجویی در «مهمان مامان»، کیمیایی در «سربازهای جمعه» یا بیضایی در «لبه پرتگاه» شکل می گرفت، اوضاع آقای ستاره به لحاظ جایگاه بازیگری در سینما تا اندازه زیادی فرق کرده بود. آن طور که گلزار می گوید این روزها علاوه بر ادامه راه در سینمای تجاری، به دنبال تجربه هایی متفاوت هم هست تا خودی نشان بدهد. شاید پاسخش به «دعوت» حاتمی کیا دری تازه را پیش روی ستاره سینمای ایران باز کند.

یك فیلم گنگستری در سال2007، یعنی اینكه هنوز هم می‌شود به مخفیگاه‌های تنگ و تاریك تبهكارها سرك كشید و نشست به تماشای جنایت‌های ریز و درشت و تعقیب و گریزهای نفس‌گیر و كاراكترهای درب و داغان و چندبعدی.

این روزها یك فیلم گنگستری دیگر دارد قصه‌ عجیب و غریب دنیای زیرزمینی یك شرور خاكستری و تقابل او با یك قهرمان شكننده را روی پرده‌ سینماهای جهان تعریف می‌كند؛ فیلمی از یك كارگردان مسلط مثل ریدلی اسكات با  بازی 2 ستاره بزرگ سینمای آمریكا.
فیلم‌های گنگستری جزء اولین ژانرهای شكل‌گرفته‌ سال‌های ابتدایی تاریخ سینما هستند كه هنوز هم جزء انواع  زنده‌ سینمایی به‌حساب می‌آیند و گاهی یك‌كارگردان بزرگ را وسوسه می‌كنند تا بایستد پشت دوربین و یك فیلم گنگستری بسازد. یكی از پرطرفدارترین گونه‌های سینمایی (یعنی فیلم نوآر) روی شانه‌های سینمای گنگستری ایستاد و رشد كرد و خیلی از جذابیت‌هایش را هم از این نوع سینما وام می‌گیرد. یك فیلم گنگستری دنیایی را پیش روی تماشاگر می‌گذارد كه تجربه‌ مستقیم آن تقریبا محال است؛ تماشای نیمه‌ پنهان دنیای شخصی یا حرفه‌ای قهرمان‌ها و ضدقهرمان‌ها. گاهی بستر تعریف داستان‌هایی از این دست، اتفاقاتی واقعی و تجربه‌شده هستند؛ مثل همین فیلم جدید ریدلی اسكات (گنگستر آمریكایی) كه داستان‌ زندگی یك تبهكار حرفه‌ای و یك پلیس تك‌افتاده است. داستان در اوایل دهه70 روایت می‌شود كه مصرف مواد وسط خیابان داشت تبدیل به یك كار خیلی معمولی می‌شد. این ایام درست همان روزهایی بود كه به نظر می‌رسید كابوس جنگ  ویتنام قرار نیست دست از سر مردم آمریكا بردارد.

نشست نقد و بررسی سریال «اغماء» با هدف آن چه بررسی بیشتر مفاهیم مورد نظر این مجموعه خوانده می‌شد، عصر دوشنبه ـ 5 آذر ماه در تالار فردوسی دانشكده ادبیات دانشگاه تهران برگزار شد. این برنامه كه پس از ماه‌ها از گذشت پخش این سریال مناسبتی به همت كانون نمای نو دانشگاه تهران برگزار شد، سیروس مقدم، امین تارخ، حامد كمیلی، ایرج نوذری، نفیسه روشن و غزاله جزایری (بازیگران) و مرتضی اسكندری (خواننده تیتراژ پایانی ) حضور داشتند

بلیت این مراسم به قیمت 500 تومان به فروش رسید كه به گفته‌ی دانشجویان همین بلیت در خوابگاه‌ها به قیمت هزار تومان فروخته شده بود

در بخشی از این مراسم پرسش و پاسخ، سیروس مقدم در پاسخ به این پرسش كه چرا «الیاس» از فریب «پری» عاجز ماند، در حالی كه «دكتر پژوهان» را به راحتی فریفت؟ گفت: سوال خوبی است كه تا كنون به آن فكر نكرده بودم

وی ادامه داد: ممكن است علامت سوال بسیاری در متن كار وجود داشته باشد. بنابراین پیش از این سوال باید به این پرسش پاسخ دهم كه اگر هر انسانی دارای شیطان خاصی است، طبیعتا بر اساس منطق قصه‌گویی، پری نباید قادر به دیدن الیاس می‌شد؛ چرا كه این شیطان با دكتر پژوهان سر و كار داشت! اما ما باید به نفع یك چیزهایی از برخی مسایل می‌گذشتیم و چاره‌ای نداشتیم.