شهرام گیل آبادی مدیر سابق رادیو جوان سال گذشته یکی از جنجالی ترین چهره های سال های اخیر در حوزه رادیو بود. گیل آبادی که به رغم دفاع عزت الله ضرغامی از عملکردش به دلیل حجم انتقادهای گسترده از دولت نهم، از مدیریت یکی از پرمخاطب ترین رادیوهای ایران کنار رفت، بلافاصله پس از منصوب شدن به سمت مدیریت مرکز هنرهای نمایشی، به سمت آماده کردن مقدمات رادیو نمایش پیش رفت و مدعی شد این رادیو به پرمخاطب ترین رادیوهای ایران تبدیل خواهد شد. شهرام گیل آبادی از اوایل خرداد با حکم حسن خجسته به عنوان مدیر مرکز هنرهای نمایشی رادیو منصوب شد. اگرچه زمان کمی از منصوب شدن او به این سمت گذشته، اما او در این مدت بیکار ننشسته و دو جشنواره مونولوگ و کلمه الله را برگزار کرده است. با همین انگیزه گفت وگویی با او انجام داده ایم. برای اولین سوال سراغ تردیدهایی رفتیم که او قبل از پذیرفتن این سمت داشت، اما او در پاسخ به ما گفت دلایلش کاملاً شخصی بوده، ولی در رسانه ها به اشتباه مطرح شد. او در این گفت وگو از زمان افتتاح رادیو نمایش و برنامه های متنوعی که خواهد داشت صحبت کرد و اینکه با راه اندازی آن یک رادیوی پرمخاطب و مردمی خواهیم داشت، اگرچه ادعای او خیلی بزرگ است، اما با سابقه یی که او در رادیو تهران و رادیو جوان دارد و از رادیوی منفعلی همچون جوان توانست رادیویی جنجالی با نقدهای کوبنده بسازد و این شبکه را به عنوان پرشنونده ترین شبکه رادیویی در میان دل مردم جا کرد، این ادعای او قابل تامل است. یکی از ویژگی های گیل آبادی این است که به برنامه ساز، گوینده و... خود اعتماد می کند و اجازه رشد می دهد. می توان گفت بسیاری از گویندگان موفق رادیو جوان، موفقیت خود را مرهون گیل آبادی هستند.گفت وگوی ما را با او می خوانید.

---

-برای شروع گفت وگو می خواهم از تردیدی بفرمایید که قبل از آمدن به مرکز هنرهای نمایشی رادیو داشتید. چه شد به این تردیدها پایان دادید و این سمت را پذیرفتید؟

من خیلی زود مسائل را فراموش می کنم و نمی دانم شما از چه تردیدی صحبت می کنید ولی پشت هر تغییر و تحولی، مسلماً انگیزه هایی وجود دارد و حتماً مسوولان سازمان صدا و سیما هم ایده ها و انگیزه های خود را داشتند. رئیس سازمان و معاون صدا هم در جلسات مختلف انگیزه های خود را بیان کرده اند که البته من عین جملات را به خاطر ندارم.

اما چرا بارها گفته ام هیچ وقت قصد ورود به مدیریت هنری را نداشته ام؟ بنا به دلایل شخصی بود، چراکه مطالبات هنرمندان به دو دلیل زیاد است. هنرمندان قشر حساس و نکته بینی هستند و ملاک های ارزیابی یک هنرمند با آدم های دیگر فرق دارد و دیگر آنکه رسیدگی به موضوعات هنری نیازمند وقت، انرژی و منابع کافی است. از سوی دیگر در بحث هنر در نگاه و سیاستگذاری فرهنگی مشکلات اساسی داریم، به همین خاطر مطالبات اساسی روی هم انباشته شده و مدیریت فرهنگی هنری را سخت کرده است.دلیل دوم من علاقه مندی ام به دو حوزه رسانه و درس و دانشگاه است. در حوزه رسانه من یک برنامه ساز هستم و به طور طبیعی تعامل من در حوزه برنامه سازی است. این حوزه جدی است و دوست دارم به صورت علمی طرفش بروم. حوزه دانشگاه را هم به جد دنبال می کنم و در طول سال های کاری ام فعالیتم در دانشگاه قطع نشده است.به همین دلایل دوست نداشتم به وادی هنر به خصوص هنر نمایش و دراماتیک وارد شوم، چرا که مطالبات آن این همه انباشت دارد. البته چه در حوزه رسانه و هنر و چه در حوزه خارج از رسانه و هنر همه مطالبات به شکلی زنجیره یی دست به دست هم می دهند. متاسفانه نگاه بی میلی به سمت هنر، نگاهی بلاتکلیفی، غیرفرهنگی و سیاستگذاری نشده به وجود می آورد. اگر تردیدی هم برای وارد شدن به این حوزه داشتم شخصی بود، اما در رسانه ها به اشتباه مطرح شد و دلایل دیگری نداشت.

-با وجود گذشت چند ماه از مدیریت شما در این مرکز، الان چه نظری دارید؟

مجموعه پتانسیل فوق العاده بالایی دارد. اگر مشکلات و مطالبات انباشت شده حل شود؛ می تواند به مجموعه یی کارا و اساسی تبدیل شود و ما سعی می کنیم مشکلات را حل کنیم.

-فکر می کنید مشکلات این مجموعه تا چه زمان حل شود؟

مشکلات سه دسته هستند. دسته اول مشکلات داخلی است که بازتعریف برخی آیین نامه ها و تعاریف می تواند این مشکلات را حل کند. مشکل دوم در نگاه سازمانی است که نسبت به این بخش وجود دارد. مسوولان سازمان باید در مورد این نگاه فکر کنند و راه حل های جدی برای آن مشخص شود. مثلاً زحمات جدی که همکاران من می کشند، خیلی جدی گرفته نمی شود. یک بازیگر برای رسیدن نقش در سینما، تلویزیون، تئاتر و رادیو تلاش زیادی می کند. در این تلاش تفاوتی نیست و فقط مدیوم های آن فرق می کند، حتی از بازیگر در رادیو امکانات متعدد بدنی و حسی گرفته می شود. بنابراین کارش خیلی سخت تر می شود، اما مسائل مالی و نوع نگاه ما به این فضا متفاوت از سینما، تئاتر و تلویزیون است. این نگاه ها باید اصلاح شود. هنرمندان زیادی با عشق در این مجموعه کار می کنند، اما به آنها بی مهری و جفا می شود. البته در صحبت رئیس سازمان اهمیت به نمایش های رادیویی سریالی و تک قسمتی و ضرورت آن مطرح شده است. معاون صدا هم در مراسم اختتامیه جشنواره مونولوگ ها درباره رشد و توسعه رادیو و نیاز به یک فضای بنیادی به عنوان هنر نمایش صحبت کرد.

بنابراین رفتن به سمت رادیو نمایش؛ یعنی اهمیت جدی دادن به این فضا. به نظرم نگاه مالی نسبت به این فضا باید تغییر کند. البته تمام معاونت های سازمان به ما کمک می کنند تا این فضا اصلاح شود، اما این فضا نیاز به نگاه اساسی دارد تا مشکلات حل شود.سومین حلقه خارج از سازمان است و این حلقه بسیار عمده و اساسی است و باید در مورد آن فکر کنیم. باید تعامل خود را با حوزه های حرفه یی دیگر برقرار کنیم. بچه های ما مجموعه توانمندی تشکیل دادند که شاید تاکنون از 20درصد استفاده شده است. ما افرادی مثل ژاله علو، احمد آقالو، ثریا قاسمی، مهین نصری، صدرالدین شجره، میکائیل شهرستانی، محمد و علی عمرانی و... با توانمندی های بالا داریم، اما کمترین بهره را از توان آنها برده ایم. سعی می کنیم با تحقق اهداف خود از توان این دوستان بیشتر استفاده کنیم.

-شما اشاره به تعامل مراکز خارج از سازمان کردید. تاکنون با کدام یک از مراکز تعامل کرده اید؟

رسانه برای فضای حرفه یی کشور می تواند نقش محوری و اساسی داشته باشد و ما با افتتاح رادیو نمایش می توانیم با مراکز حرفه یی نمایش فضای حرفه یی ایجاد کنیم و از توانمندی ها در یک سیاستگذاری درست بهره ببریم.

ما اولین جلسه شورای سیاستگذاری رادیو نمایش را با حضور مسوولان مرکز هنرهای نمایشی برگزار کردیم. روسای مراکزی چون هنرهای نمایش ارشاد، حوزه هنری سازمان تبلیغات، تئاتر انقلاب و دفاع مقدس و سازمان فرهنگی هنری شهرداری را دور یک میز جمع کردیم تا با یک تعامل مثبت سیاستگذاری کنیم تا رسانه نقش محوری خود را بازی کند و از این قدرت برای همسو کردن فضای نمایشی، سیاست های سینمایی و نمایشی کشور بهره ببریم.

-چندی پیش از سوی معاون صدا اعلام شد رادیو نمایش در دهه فجر افتتاح می شود. شما چه اقداماتی در این باره انجام داده اید و آیا در این زمان این شبکه افتتاح می شود، چرا که امسال قول راه اندازی چند شبکه دیگر هم داده شده، اما هنوز اتفاق نیفتاده است؟

ما وظیفه یی را که برعهده مان گذاشته اند، انجام داده ایم. چشم اندازها و ضرورت رادیوهای نمایش را نوشتیم. برنامه ساختارهای جدید را برای این شبکه ارائه دادیم، حتی جدول پخش برنامه های پیشنهادی برنامه های رادیو نمایش را تدوین و ارسال کرده ایم. کارهای سازمانی انجام شده است. به لحاظ داخلی هم در حال ساماندهی هستیم. طرح هایی نو برای رادیو نمایش ارائه شده و برخی برنامه ها مراحل پیش تولید خود را سپری می کنند. ما خود را برای یک رادیوی پرمخاطب و مردمی آماده می کنیم و منتظر یک حرکت جدی هستیم. از ظرفیت بالای خود در گویندگی، کارشناس مجری و... که در این مجموعه داریم، استفاده می کنیم. قصد داریم در رادیو نمایش یک فضای نقد را ایجاد کرده تا ظرفیت نقدپذیری را بالا ببریم و آن را به مردم منتقل کنیم. البته این نقد فقط تخصصی و ساختاری نیست، بلکه به زمینه های دینی، روانشناسی، جامعه شناسی و... توجه می شود. همچنین می خواهیم موسیقی ما خاص و جدی باشد. نگاه ما به گویندگی پخش و حتی آرم استیشن ها هم نمایشی خواهد شد. به هر حال ما به دنبال شبکه یی پرمخاطب و مردمی هستیم؛ شبکه یی که به لحاظ جذابیت نمایش حرف خود را به مردم منتقل می کند.هدف ما تربیت کارگردانان، بازیگران و منتقدان متبحر است. شک نکنید این پتانسیل به مناسبت سی امین سالگرد انقلاب افتتاح می شود.

چند تاریخ را مشخص کرده ایم و به مسوولان گفته ایم، اما دوست دارم قبل از بهمن ماه افتتاح شود، چرا که می توانیم از پتانسیل بهمن در جهت نشر سیاست های واحدی که برای این شبکه تعریف می شود، استفاده کنیم.

- اشاره به موسیقی خاص برای رادیو نمایش کردید، در این باره بیشتر توضیح بدهید؟

موسیقی ما به طور طبیعی مختص خودمان می شود. از موسیقی های کلاسیک، ارکستر فاخر، سنتی های قوی و پاپ شناسنامه دار استفاده می کنیم. قصد داریم فضای موسیقی خاص خود را برای برنامه سازان تشریح کنیم تا مورد استفاده جدی قرار بگیرد.

- شما اشاره کردید رادیو نمایش پرمخاطب و مردمی می شود، با توجه به تعدد شبکه های تلویزیونی و رادیویی، آیا می توانید این ادعا را ثابت کنید؟

به نظرم این ادعا نیست. اگر به مولفه های جدی و اساسی یک رادیو و ویژگی های آن برگردیم، می توانیم این کار را انجام دهیم. در حال حاضر رادیوهایی که داریم خیلی خودشان را روی سیاق برنامه سازی تکرار کرده اند، اما با توجه به ویژگی، پتانسیل بالا و برنامه های متفاوتی که رادیو نمایش دارد، می توان انتظار داشت این شبکه پرمخاطب و مردمی شود، چرا که دستمایه نمایش را در کار خود دخیل می کند. به همین دلیل شاهد رادیویی متفاوت با ساختاری دیگر خواهیم بود.علاوه بر آن نقد صحنه هم داریم و برنامه های جذابی همچون «ساعت صفر» که به گفت وگوهای جذابی حول محورهای تخیل در سینما، روح گرایی در سینما و تئاتر و... اختصاص دارد، خواهیم داشت. به نظرم اگر از جذابیت هایی که در اختیار داریم، درست استفاده کنیم؛ مسلماً می توانیم رادیویی پرمخاطب داشته باشیم.